1901-ஆம் ஆண்டு, அதாவது சுமார் 125 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஓர் இந்திய சமையல்காரர் அமெரிக்காவில் முதல் இந்திய உணவகத்தைத் திறந்திருக்கக்கூடும்.
அமெரிக்காவின் உணவுக் கலாசாரத்தை வடிவமைத்த குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகளில் ரஞ்சி ஸ்மைலும் ஒருவர். பிரபலமானவராக இருந்தாலும், அவரது பின்னணி மர்மங்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது.
1899-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில், லண்டனிலிருந்து கப்பலில் நியூயார்க் நகருக்குப் பயணம் செய்தார் ஸ்மைல். அவரது பூர்வீகம், இளமைக்கால வாழ்க்கை, உண்மையான பெயர் உள்ளிட்ட விவரங்கள் இன்றுவரை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அவர் பயன்படுத்திய 'ரஞ்சி' என்ற பெயர், அப்போது பிரிட்டனில் நடைபெற்ற டெஸ்ட் போட்டிகளில் புகழ்பெற்ற இந்திய கிரிக்கெட் வீரராகத் திகழ்ந்த கே.எஸ். ரஞ்சித்சிங்ஜியின் பெயரிலிருந்து வந்திருக்கலாம். அதேபோல், 'ஸ்மைல்' என்பது 'இஸ்மாயில்' என்ற பெயரின் ஆங்கிலமயமாக்கப்பட்ட வடிவமாக இருக்கலாம்.
அவரது பூர்வீகம் எதுவாக இருந்தாலும், தனது அடையாளத்தைப் புதிதாக உருவாக்கிக்கொள்ளும் திறன் ஸ்மைலுக்கு இருந்தது. எல்லிஸ் தீவு வழியாக அமெரிக்காவுக்குள் நுழைந்ததும், தனது பெயருடன் இன்னொரு பெயரையும் சேர்த்துக்கொண்டார். அமெரிக்கா அனைவருக்கும் சம வாய்ப்புகளை வழங்கும் நாடு என்ற கருத்துக்கு ஏற்ற வகையில், அவர் தன்னை 'ஜோ' என்று அழைத்துக்கொண்டார்.
இவ்வாறு ஜோ ரஞ்சி ஸ்மைலாக மாறிய அவர், நியூயார்க்கின் ஐந்தாவது அவென்யூவில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டிருந்த பிரபல உணவகமான ஷெர்ரிஸில் பணியாற்றுவதற்காக அங்கு வந்தார்.
லண்டனில் இருந்தபோது, செஸில் மற்றும் சவோய் ஹோட்டல்களில் அவர் குழம்பு சமைப்பவராகப் பணியாற்றியிருந்தார். 1899-ஆம் ஆண்டு ஹார்பர்ஸ் இதழில் வெளியான கட்டுரையின்படி, ஷெர்ரிஸ் உணவகத்தின் உரிமையாளர் லூயிஸ் ஷெர்ரி, ஸ்மைலின் சமையல் திறமையைக் கவனித்து, அவற்றை அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து அமெரிக்காவுக்குக் கொண்டுவருமாறு அவருக்கு அழைப்பு விடுத்தார்.
விக்டோரியன் காலத்தின் பிற்பகுதியிலேயே லண்டனில் இந்திய உணவுக் கலாசாரம் வேரூன்றத் தொடங்கியிருந்தது. 1810-ஆம் ஆண்டிலேயே, பாட்னாவைச் சேர்ந்த சாகே டீன் முகமது, போர்ட்மேன் சதுக்கத்துக்கு அருகில் தனது 'ஹிந்துஸ்தானி காபி ஹவுஸ்' உணவகத்தைத் திறந்திருந்தார். அங்கு வாடிக்கையாளர்களுக்குக் 'கறி' (குழம்பு வகை) உணவுகளுடன் ஹூக்காவும் வழங்கப்பட்டது.
மன்ஹாட்டன் மக்களுக்கு மசாலா உணவுகள் அதிகம் பரிச்சயமாக இருக்கவில்லை. இருப்பினும், இந்தியா மற்றும் அதன் கலாசாரம் மீதான ஆர்வம் அதிகரித்து வந்தது.
1890-களில் நியூயார்க் நகருக்கு வந்த சுவாமி விவேகானந்தர், தனது வசீகரமான பேச்சாலும் இந்துத் தத்துவம் குறித்த உரைகளாலும் பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்தார்.
அதே காலகட்டத்தில், இந்திய மாலுமிகள், மாணவர்கள், தொழில் வல்லுநர்கள் எனப் பலரும் படிப்படியாக நியூயார்க்கிற்கு வரத் தொடங்கினர். இந்தச் சூழலில்தான், தனது உணவகச் சமையல் குழுவில் குழம்பு சமைப்பவர் (இந்திய உணவு வகைகளைச் சமைப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்ற சமையல்காரர்) ஒருவரைச் சேர்க்க லூயிஸ் ஷெர்ரி முடிவு செய்தார்.
ஷெர்ரி உணவகத்தில் பணியாற்றத் தொடங்கியதன் மூலம், அமெரிக்காவின் பொற்காலத்தில் புகழ்பெற்ற உணவு நிறுவனங்களில் ஒன்றில் ஸ்மைல் இடம்பிடித்தார். நியூயார்க்கின் உயர்தர உணவகங்களில் ஒன்றான டெல்மோனிகோவுக்குப் போட்டியாக ஷெர்ரி விளங்கியது.
நகரின் பெரும் செல்வந்தர்களான ஆஸ்டர் குடும்பத்தினர் உள்ளிட்டோருக்கு விருந்தளித்ததுடன், ஆடம்பரமான உணவு அனுபவங்களுக்காகவும் புகழ்பெற்றிருந்தது. அங்கு நடைபெற்ற ஒரு விருந்தில், வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் குதிரைகளை நடன அரங்குக்குள் அழைத்து வந்து, அவற்றின் மீதே அமர்ந்து உணவருந்தியதாகக் கூறப்படுகிறது.
இத்தகைய ஆடம்பரமான சூழலில், நிகழ்ச்சியைச் சுவாரசியமாக நடத்தும் திறன் கொண்ட ஸ்மைல் தனித்துவமாக விளங்கினார்.
அவரது சமையலில் தயாரிக்கப்பட்ட 'பம்பாய் டக்' என்ற உணவு வாடிக்கையாளர்களை விரைவில் ஈர்த்தது.
'லெட்டூஸ் சிலோன்' போன்ற புதுமையான உணவு வகைகளைத் தயாரித்தார். அவற்றைச் சுவைப்பதற்காக உணவகத்துக்கு வாடிக்கையாளர்கள் அதிக அளவில் வரத் தொடங்கினர்.
ஸ்மைலின் சமையலறையில் உணவு தயாரிப்பதும், அதை வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பரிமாறுவதும் ஒரு கலைநிகழ்ச்சியைப் போலவே இருந்தன. பட்டுத் துணியால் ஆன அங்கியும் நீல நிறத் தலைப்பாகையும் அணிந்திருந்த அவர், வாடிக்கையாளர்களுக்கு முன்னால் வணங்கிவிட்டு, "ஐயா, உங்களுக்கு குழம்பில் காரம் அதிகமாக இருக்க வேண்டுமா, அல்லது குறைவாகவா?" என்று கேட்பார்.
ஷெர்ரி உணவகத்தில் இந்திய உணவு வகைகளைச் சமைத்த ஸ்மைல், விரைவிலேயே பிரபலமானார். அவரது புகைப்படங்கள் செய்தித்தாள்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் தொடர்ந்து வெளியாகின. அவரது செல்வாக்கைப் பறைசாற்றும் வகையில், ஒரு செய்தித்தாள் தலைப்பு, "நியூயார்க் பெண்கள் அவரைக் கண்டு மயங்குகிறார்கள்" என்று குறிப்பிட்டது.
புகழின் உச்சத்தை எட்டிய ஸ்மைல், 1901-ஆம் ஆண்டு ஷெர்ரி உணவகத்திலிருந்து விலகி, இந்திய உணவு வகைகளை மட்டுமே வழங்கும் சொந்த உணவகத்தைத் தொடங்க முடிவு செய்தார்.
இதற்கான நிதி ஆதரவைப் பெற, முக்கிய நிதியாளரும், மோட்டார் ஹோம்-இன் ஆரம்பகால வடிவத்தை உருவாக்கியவருமான ரோலண்ட் ஆர். கான்க்ளினை அவர் நாடினார்.
